Life's but a Walking Shadow

*

The Philharmonic Quintet

- แล้ว Versailles ก็เล่นไลฟ์ืที่ C.C. เมื่อคืนนี้ อยากไปแต่ธุรกิจที่แสนยุ่งเหยิงทำให้ไม่รู้จะเอาซากตัวเอง (และเงิน...สภาพคล่องตอนนี้ขายไตสองข้างยังปลดหนี้ไม่หมดเลย) ออกนอกประเทศไปได้ยังไง

- แล้วข่าวก็บอกว่า เขาประกาศในไลฟ์ว่าเขาจะไปเมเจอร์! (ทำไมรู้สึกรีบๆ เหมือนรีบไปเมเจอร์แล้วจะได้รีบๆยุบวง กร๊ากกก ช่วยอยู่เป็นอินดี้ส์นานๆหน่อยได่ม้ายยย)

- แล้วแควนๆก็ตาค้างรายงานว่า เขาโผล่มาพร้อมกับคอสตูมเซตใหม่ o.O' (อีพวกนี้! สงสัยใกล้รวยแล้วต้องฉลอง)

- PRINCE&PRINCESS อยู่ในชาร์ตเป็นลำดับที่ 16 (และคามิโจบอกว่าเดี๋ยวจะทำให้ Silent Knight มีเนื้อร้อง...อย่าเล้ยยย - -")

- ถึงกับเสียดาย (ถ้าเหาะได้แบบพี่เนธานหรือเป็น master of time and space แบบฮิโระก็คงจะไป ฮา) เพราะประกาศเมเจอร์กลางปีหน้า แปลว่ามันก็จะไม่เล่นไลฟ์บ้านๆแล้วอ่ะจิ โฮวววว Y____Y  

- อนึ่ง Baby, The Stars Shine Bright ขายสร้อยไม้กางเขนจิ้มคอหอยของคามิโจในราคา 126,000 เยน (หูยยย...ตัวเงินตัวทองนะยะ)

 *

Life Through the Lens

- อยากถ่ายรูปจัง (ช่วงนี้ Bumblebee, Iliad, Caravaggio ล้วนต้องเป็นม่ายไปตามกัน) 

- อยากชิววว (chill chill ที่ไม่ใช่ child child) 

- กระทั่งนังบร็องเต้ยังยืนเซ่ออยู่ท่าเดียวมาเป็นสัปดาห์แล้ว - -" ไม่มีเวลาหาชุดมาเปลี่ยนซะที (ถ้าตุ๊กตามีชีวิต ชีคงขว้างลูกระเบิดใส่ ฮา) 

- อ่านบล็อกๆหนึ่ง ว่าด้วยประเด็นที่แสนฮ้อนแฮงของความเป็นวัตถุทางเพศของผู้หญิงแล้วเกิดคำถามว่า...ถ้าธรรมชาติสร้างให้ผู้ชายถึก (บึกบึนเป็นโคบาล) และมีเมนส์ด้วยทุกเดือน (อ่อนไหวเป็นค้างคาว) โลกจะเป็นยังไงเนาะ กร๊ากกก ผู้ชายอาจรักสวยรักงามมากขึ้น 

 (ผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศของผู้ชายก็ไม่ใช่ประโยคที่ผิดหรอกจ๊ะ โสเภณีหญิงร้อยละ 99 มีไว้บริการชาย โสเภณีชายส่วนใหญ่ก็มีไว้บริการชาย สัตว์ใหญ่ถึงคราวซวยบางทียังโดนขืนใจให้มาบริการชายเลย สรุปว่าทุกอย่างในโลกนี้สามารถตกเป็นวัตถุทางเพศของตัวผู้ได้ทั้งนั้นแหละ...ชิมิเคอะ)  

- แต่ธุรกิจที่มีผู้หญิงยั้วเยี้ยมาเป็นแม่ค้าช่างโคตรเวียนเฮด

- ทำไมอุปสรรคขวากหนามมากมายเหลือเกิน

- คงเพราะเรามาเพื่อขอส่วนแบ่ง ไม่ใช่ขอส่วนบุญ

- แล้วเขาจะขวางเราไปได้อีกนานเท่าไหร่กัน 

- เอาเถอะ คนไทยลืมง่าย เดี๋ยวปีใหม่ก็ลืมหมด (หวังว่า)

  *

ไปดีกว่าจ๊ะ

มีเรื่องหนึ่งที่เคยได้ยินมานานแล้ว เรื่องมันมีอยู่ว่า

มีฮ่องเต้องค์หนึ่ง ปกครองบ้านเมืองได้ชนะเลิศมากๆ จนมีคนเกิดสงสัยเลยไปถามว่าทำได้ยังไง ฮ่องเต้ก็เลยบอกว่า ฮ่องเต้จัดประชากรออกเป็นสี่กลุ่ม

พวกที่ทั้งฉลาดและขยัน ให้ไปเป็นแม่ทัพ

(ฉลาดและไฮเปอร์เลยต้องหางานลุยๆให้ทำ)

พวกที่ฉลาดแต่ขี้เกียจ ให้มันเป็นเสนาบดี 

(คิดเก่ง ลงมือเองไม่เป็น ก็อยู่ห้องแอร์ไปละกัน)

พวกที่ทั้งโง่และขี้เกียจ ให้ไปเป็นพลทหาร 

(ต้องไขลานถึงจะเดิน...แต่ก็ยังเดินนะ)

ส่วนพวกที่โง่แต่เสือกขยัน ให้เอามันไปตัดหัว 

(เพราะจะใช้ให้ไปขัดส้วมยังเสียดายน้ำยาเลยว่ะค่ะ)

* 

โดยธรรมชาติแล้ว จขบ.ไม่ชอบด่าคนว่าโง่ (เพราะถ้าตัวเองโดนด่าคงรู้สึกไม่ใคร่ดีหรอกน่ะ มันเป็นคำที่ไม่ค่อยยุติธรรมเท่าไหร่ กล่าวคือความโง่มันคือความไม่รู้ แต่สามารถเรียนรู้และรับรู้ได้ ต่อไปจะได้ไม่โง่อีก...แน่นอนว่าหมายถึงในบางกรณีที่สมองยังพอเยียวยาได้ ฮา) แต่วันนี้วีนแตกสุดขีด ด่าซารารีมังโคตรเกรียนว่า "โง่" ไปมากเท่าๆกับที่เคยด่ามาตลอดชีวิตเห็นจะได้ หมูย่างเกาหลีก็ไม่อาจดับแค้น (เพราะไม่กินกิมจิ กร๊าก)

จะว่าซารารีมังคนนี้แกโง่คงไม่ถูก เกรียนเทพก็ไม่เชิง 'ประสาทแดก' น่าจะเป็นคำที่เหมาะกว่า คุยไปนานๆเข้ารู้สึกเหมือนประสาทจะแดร๊กตามไปด้วย  

(แต่ไปๆมาๆ คนประเภทนี้เหมาะกับคำในภาษาจีนที่บัญญัติโดยท่านแม่จขบ.เอง ภาษาไทยคงจะอารมณ์ 'อีดินเสื่อม!' ปลูกอะไรก็ไม่ขึ้น เวรี่ไร้คุณภาพและหาประโยชน์มิได้เป็นที่สุด ฮา)

สาเหตุเป็นมาอย่างไรคงไม่อาจเล่าได้ แต่นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: ไม่รู้ก็ได้ โง่ไปก็ไม่ผิด แต่อย่าขยันจะเคลียร์ (กรูเหนื่อยยย จะโชว์โง่วไปไหน อายเค้าบ้างม๊ายยย)

และซารารีมังทุกท่านควรฝึกใช้จินตนาการ เอิ๊ก อย่าบ้าจะเอาทุกอย่างตามตำราให้มากนักเลยเหอะ เพราะตำราไม่มันส์เท่าสิ่งที่อาจเกิดขึ้นจริง (และมีเรื่องอีกมากหลายที่ตำราระบุไม่ได้...เดี๋ยวโดนจับ :P)

*

ไปแระ

- รู้สึกเหมือนทำงานวันละ 20 ชม.มาอาทิตย์กว่าละ

- รู้สึกเหมือนเบื่อเด็กเล่นขายของ

- รู้สึกเหมือนอยากตบบ้องหูเด็กที่เล่นขายของเพราะอยากเอาชนะ

- รู้สึกเหมือนฟุ้งซ่าน คิดไม่ตกซะที

- รู้สึกเหมือนต้องอดทน

- รู้สึกเหมือนค้นพบสัจธรรมว่าคนไทยเกือบทั้งประเทศก็เป็นอย่างนี้ แล้วจะไปหวังอะไรกับรัฐบาล

- รู้สึกเหมือนกลัวเหลิมจะได้เป็นนายก (กี๊ดส์ส์ส์)

- รู้สึกเหมือนอยากหาแนวร่วมทำเสื้อยืดสกรีนคำว่า 'ไม่เอาเหลิม' อ่ะ (คุณคนนั้นบอกว่ารายได้ทั้งหมดจะบริจาคให้มูลนิธิช่วยเหลือเด็กปัญญาอ่อน กร๊ากกก) 

XD

คือ...เค้าบอกกันว่าทำการใหญ่ใจต้องเหี้ยม

เพราะถ้าอยากกำจัดหญ้า เทคอนกรีตไปเลยดีกว่า ลงทุนครั้งเดียวเปรี้ยวไปหลายปี

เค้าบอกกันอีกว่าคนเราไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง

เพราะคนเรามองภาพรวมไม่ค่อยออกหรอก เวลามีตัวเองอยู่ในภาพนั้นด้วย

แล้วเค้าก็บอกอีกว่า เราต้องเสียสละส่วนน้อยเพื่อส่วนมาก

เพราะฉะนั้น เรา (ผู้เป็นฝ่ายเลือกว่าส่วนน้อยควรเสียสละ) ก็ต้องยอมกลายเป็นผู้ร้ายไปน่ะสิ

และจขบ.ก็เชื่อว่า เด็กที่ชอบ 'คิด' ว่าตัวเองเก่ง ค้าขายเป็น ทำธุรกิจเป็นน่ะนะ อนุมานดั่งจับหมาใส่กะละมังเป็นที่สุด - -"

เหนื่อยยย

*

- ไม่เกี่ยวกับพันธมิตร

 - อ่ะ เกี่ยวนิดๆเพราะสุวรรณภูมิปิด เสียหายหลายแสน(ล้าน)

- เชื่อว่าทุกคนคงแอบรู้สึกแบบเดียวกันอยู่ลึกๆ...เพราะตอนไอ้นั่นโกงชาติก็เงินกู ตอนไอ้นี่ปิดสนามบิน....มันก็เงินกูอีกอยู่ดีนั่นแหละ สรุปว่ากูซวยทั้งบนและล่าง - -"

- ก็ไม่ใช่เอ็นทรีพาดพิงการเมืองอยู่ดี พาดพิงการตลาด (อันแสนบัดซบ) ต่างหาก

เง้อออ