Life's but a Walking Shadow

And years from now you gonna feel so bad.

But you'll turn and walk away.

The way you always have.

Years from now.

กลับมาอัพบล็อกเพราะระหว่างทำงานก็หนีความจริง อ่านบล็อกคนโน้นคนนี้ไปเรื่อยๆ คิดไปเรื่อยๆทำให้เสียใจกับตัวเองอย่างบอกไม่ถูก เสียใจในความเป็นตัวเอง เสียใจในความไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ รู้แต่สิ่งที่ทำไม่ได้

 ช่วงก่อนที่ไม่ได้ทำอะไร ก็ถูกมองว่าเพราะไม่ได้มีอะไรทำก็เลยเอาแต่หมกมุ่น สำคัญตัวเองผิด ชีวิตว่างเปล่าเกินไป แต่ตอนนี้มีอะไรทำแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองจะดีขึ้นหรือแย่ลงไปกว่าเดิม มันก็แค่ผ่านไปวันๆ มีชีวิตคนอื่นเพิ่มขึ้นมาและจะเพิ้มขึ้นๆ

ไม่ได้คิดว่าทำไปทำไม เพราะไม่ได้ทำเพื่ออะไรทั้งนั้น ไม่ได้ทำเพื่อความอยู่รอดด้วยซ้ำ ไม่ต้องการพิสูจน์ตัวเอง ไม่เคยอยากแข่งกับใครหรืออะไรทั้งสิ้น แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ยิ่งรู้สึกว่า nothing matters. I don't matter. สิ่งที่ matter คือสถานะเพียงอย่างเดียว อะไรๆที่ทำมันไม่ได้ดีหรือมีประโยชน์ แต่ก็แค่ไม่หยุดเพราะไม่รู้จะหยุดทำไม ไม่ค่อยแน่ใจด้วยซ้ำว่าเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย เพราะไม่ค่อยรู้สึกอะไรเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเวลาแบบไหนควรจะตอบรับหรือปฏิเสธ  

จะว่ามันคือ 'ชีวิต' แบบที่ชอบพูดประจำ ก็ไม่ค่อยแน่ใจ สิ่งที่ฉันต้องการมันไม่ง่ายและเป็นไปไม่ค่อยจะได้ ก็เลยต้องเลือกทางที่ง่ายกว่าอย่างเช่นทุกวันนี้แหละ 

เวร ทำเอานอนไม่หลับเลย - -"

ทำไมมนุษย์ (โดยเฉพาะคนไทย) ถึงชอบก๊อปปี้ไอเดียชาวบ้านจังวะคะ แม้กระทั่งเรื่องเล็กน้อยกระจ้อยร่อยปลาต๋อยแตกก็ยังเพียรพยายามจะลอกเลียนแบบ 

ไม่ว่าจะเพราะขี้เกียจคิด ขี้เกียจสร้างสรรค์ หรือดักดานเองตามธรรมชาติก็ตามแต่

(เข้าข่ายความต้องการสูง ความสามารถต่ำ)

แล้วมึงจะเจริญม้ายยย

(คาดว่าไม่ แต่ก็อีโก้ พอใจในสิ่งที่ตัวเองเป็นกันต่อไป)

เช้ดดด...

*