ฟาไฉเป็นแมวน้ำพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ (จะดีเหรอ?)

ตัวแม่พบว่านี่เป็นเสี้ยวที่น่ารักดีของฟาไฉ (กล่าวคือแทบไม่เห็นอะไรเลย กร๊าก)

ตัวแม่ซึมเซา ฟาไฉสุดเซ็ง

ตัวแม่สลด ฟาไฉจิตตก

(ก็อ้อน 'ท่านแม่' แทนซะสิ)

จบข่าว วันนี้อัพตั้งสองเอ็นทรีแน่ะ ถึงกับประหลาดใจ

ปล. กระทั่งรูปงานคอสก็ยังต้องมาทีหลังฟาไฉนะเนี่ย ฮา

ETA : ปปล. อืมม์ เคยมีคนบอกว่าจขบ.ว่างมากเกินไปก็เลยจิตตก ระยะนี้จขบ.ไม่ได้ว่างซะหน่อยเลย (แม้ว่าถ้าอยากมองว่าว่าง ใครๆก็ว่างได้ทั้งนั้นแหละ อยู่เฉยๆห้านาทีก็คือเวลาว่าง) แต่จิตก็ยังหาเรื่องตกได้อีก ดูเหมือนจะตกหนักกว่าเดิม ถึงขั้นกู้แทบไม่ขึ้นแล้วมั้งกลายเป็นโรคหวาดระแวงแอบแฝง อาการเหมือนใกล้สติแตก กลัวการไม่เป็นตัวของตัวเองอย่างหนัก (อย่างกะกลัวโดนเอเลี่ยนล้างสมอง)รู้สึกเปราะๆพิกลวุ้ย - -" เหมือนไม่ว่าจะการกระทำ คำพูดหรือกระทั่งความคิดมันไม่ถูกต้องตามหลักสังคมศาสตร์ไปหมด ซะงั้นน่ะ

(จริงๆอาจจะไม่ได้จิตตก แต่จิตเสื่อมต่างหาก...กร๊าก)

สรุปได้คร่าวๆว่าจขบ.ควรปลีกวิเวกไปนั่งคุยกับตัวเองสักระยะ ก่อนที่จะเป็นบ้าไปก่อน (เข้าโหมดกอลลั่มเธอราพีซะเฉยๆ)

*

O world, how apt the poor are to be proud.

- William Shakespeare