Life's but a Walking Shadow

อ่านจบหลายวันแล้วแต่รอให้มันย่อยอยู่ค่ะ ลังเลว่าจะรีวิวยังไงดี(วะ) ด้วยความที่มันเป็นนวนิยายที่คว้ารางวัลชนะเลิศนายอินทร์อะวอร์ดปี 2549แต่คนอ่านอย่างฉันดันไม่ค่อยจะอินซะงั้น เลยไม่รู้ตัวเองผิดปกติรึเปล่า - -" เกิดอาการเกรงใจขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่มีสปอยเลอร์โดยตรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ฉันไม่ได้รู้จักกับคนเขียน ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับสำนักพิมพ์นะเออ ^^"

*

THE RED SWIFTLET'S NEST

รังเลือดเป็นนิยายชิงรักหักสวาทกึ่งสารคดี พาคนอ่านไปรู้จักกับอาชีพเก็บรังนกมีการสอดแทรกเรื่องของหนังตะลุงกับศิลปะการร้องรำโนรารวมทั้งภาษาใต้ รวมๆแล้วเป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่ง จิตตกได้ที่จนต้องออกตามหาตัวเองด้วยการไปทำงานบนเกาะเก็บรังนกทางตอนใต้ของประเทศไทย เรื่องเล่าสลับฉากไปมาระหว่างเหตุการณ์ในปัจจุบันกับอัตชีวประวัติอันอื้อฉาววว...คาวโลกีย์ในอดีตของพระเอก

ขอพูดไปทีละส่วนละกันนะคะ

พล็อต :

keyword อยู่ที่ชื่อเรื่องนั่นแหละค่ะ ก็พอจะเดาได้ไม่ยาก (ขอหน่อยเหอะ พอเรื่องมันโยงให้สุดท้ายก็ 'ตายรัง' เนี่ย อ่านจบแล้วรู้สึกแป่วเล็กน้อย แบบว่า...ง่ะ- -") อ่านคำโปรยหลังปกแล้ว ท่านคณะกรรมการบอกว่าเรื่องมัน "ไปไกลกว่ารักสามเส้า แต่เป็นปมการต่อสู้ระหว่างผู้ชาย ความรักเป็นแค่ประเด็นรอง"

เอาตามความเข้าใจ เกาะรังนกนั้นเสมือนเป็นอีกโลกหนึ่งที่น้อยคนจะได้สัมผัส รังเลือดไม่ได้หมายความถึงรังนกที่มีเลือดของแม่นกผสมอยู่เท่านั้น แต่ยังหมายถึงการแก่งแย่งชิงดีปะทะกันเองของคนในโลกนั้น ซึ่งกว่าจะได้สิ่งที่ต้องการมาบางครั้งต้องเอาชีวิตเข้าแลก

เห็นด้วยว่ามันเป็นปมการต่อสู้ระหว่างผู้ชายที่มีความรักมาเกี่ยวข้อง ในโลกที่ผู้หญิงกลายเป็นเหยื่อหรือตัวอะไรสักอย่าง (อีกละ เบื่อมะ?)แต่ปมการต่อสู้นั้นก็เป็นปมที่หลอกตาว่าแน่นหนาแต่กระตุกทีเดียวก็หลุด

ไม่ตื่นเต้นเรยยยอ่ะ คงเพราะฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกดูดเข้าไปในโลกที่ผู้เขียนสร้างขึ้น มองยังไงมันก็เป็นเหมือนนั่งดูละครเวทีที่นักแสดงเล่นได้อย่างไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย

การเล่าเรื่อง/สไตล์/ :

เรื่องถูกลากไปแบบเอื่อยๆเนิบๆ เข้าใจว่าจะไปช้าๆแต่มั่นคง ซึ่งช่วงแรกๆสร้างความขลังให้ตัวเรื่องได้คอนข้างดี แต่ฉันนึกว่ามันจะดุดันเข้มข้นกว่านี้พอผ่านไปสักพักปรากฎว่ามันเริ่มชะงักอยู่กับที่มั่ง วนในอ่างมั่งจนกระทั่งถูกลากไปถึงไคลแมกซ์แบบ...เกือบจะดีละ อีกนิดนึง

มันเอื่อยๆ แล้วก็จบลงแบบต้องจบแล้วล่ะo.O' (ความผิดฉันเองที่เผลอคาดหวังขณะที่อ่านช่วงแรกๆ แอบหลอนตัวเองว่าเจอแนว Gothic Romance แบบไทยๆเข้าให้แล้ววว เพราะมีองค์ประกอบที่เล่นได้ ไม่ว่าคนเขียนจะรับรู้หรือไม่ก็ตาม ทว่าอ่านๆไปพบว่าไม่ใช่อย่างง้าน...)

ภาษาสละสลวย ในบางทีก็กำลังดี บางตอนรู้สึกว่ามันมากไปจนสวนทางกับโทนของเรื่อง (โทนมันหม่น และขอร้องละ มันยังหม่นได้อีกกกก) คือถึงคราวจะเด็ดขาดมันก็ไม่เด็ดขาด อะไรประมาณนั้น ตรงที่เอาตัวละครมาแหลงใต้ไปด้วยบ้างใช้ได้ดีค่ะ

Characterisation:

พระเอกเป็นคนเล่าเรื่อง ใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งทั้งเรื่อง อย่างที่บอกไปตอนต้นว่ามีการเล่าสลับฉากไปมา ระหว่างเรื่องบนเกาะตอนทำงานเป็นคนตรวจนับรังนก กับเรื่องขณะอยู่ในเมืองหลวง

พระเอกหนีเมืองใหญ่มา ออกแนวค้นหาตัวเองในโลกที่แตกต่างจากที่เคยอยู่ ซึ่งจากปากคำของเขาเองทำให้รู้ว่าเขาหนีจากตัณหาราคะ

ส่วนนี้ละมั้งที่ทำให้ตัวเรื่องแย่ลง ออกจะตลกด้วยซ้ำถ้าถามฉัน ไม่ว่าจะเป็นบทสนทนาหรือความพยายามที่จะใส่ "อะไร" ต่อมิอะไรมากจนเกินไป (คือก็รู้แหละค่ะว่ากำลังใส่ข้อคิด ใส่ความเสียดสี ตีแผ่สังคมบัดซบ หรืออะไรก็ตามแต่...แต่บางทีการเล่ามันอย่างธรรมดาและตรงไปตรงมาที่สุดอาจจะดีกว่าการประดิษฐ์ให้มันดูเหมือนบทละครก็ได้...มั้ง)

แต่ก็อาจจะสำหรับฉันคนเดียวน่ะนะ บุญเติม (ชื่อพระเอก) ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพระเอกของฮารุกิ มุราคามิที่โอนสัญชาติมาเป็นคนไทยชั่วคราว เพียงแต่ฉันมักจะนึกคาแรกเตอร์ นึกอารมณ์เปลี่ยวๆของพระเอกที่น้ามุราคามิสร้างขึ้นออกนะ ในขณะที่กับบุญเติม...นึกไม่ค่อยออกว่ะค่ะ ภาพมันไม่ชัดเจนว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่ นอกจากความ(ที่ตัวเขาเองว่า)มีราคะแต่พยายามจะมีคุณธรรมเป็นของตัวเองแบบ งงๆอยู่

ผู้หญิงของพระเอกมีลักษณะเหมือนๆกันทั้งรอยพิมพ์และคันธมาลี (ชื่อคนเหรอนั่น)จนความแปลกของชีที่พระเอกเห็น คนอ่านชักไม่เห็นว่าแปลก - -" คนเขียนสร้างคาแรกเตอร์ผู้หญิงในเรื่องได้เหมือนของแปลก ฉันรู้สึกว่าผู้หญิงพวกนี้แปลกแบบที่เหมือนหุ่นยนต์น่ะ ทั้งปฏิกริยาและคำพูดคำจาฉันเห็นภาพรอยพิมพ์เป็นผู้หญิงตาลอยๆ (ไม่รู้ทำไม แต่แรกๆ she ดูไร้สติมากกว่าจะเป็นผู้หญิงแปลก) เห็นคันธมาลีเป็น sex object แบบของเล่นอันตรายที่มีความพยายามที่จะ dominate แต่สุดท้ายคนเขียนก็เลือกที่จะให้เห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงธรรมดา

ส่วนอาเจ๊อีกคนที่พระเอกเคยมีอะไรด้วย...อันนั้นถูกพ่นสีแดงแจ๋ซะเหมือนนางร้ายในละครไทยเลย สุดแสนจะน่าเบื่อ ทั้งที่ตัวเจ๊เองน่าจะมีความลึกซ่อนอยู่บ้างนะ

หนูวิน นางรำโนราเป็นตัวละครหญิงที่มีความธรรมดาสูงเมื่อเทียบกับสามคนด้านบน แต่ปรากฎว่าเธอดูมิติที่สุด คือง่ายๆแต่ชัดเจนดี

คิ้มกับเขียว เป็นตัวละครที่มีลักษณะตรงข้ามกัน แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ไม่ซับซ้อนอย่างที่ตั้งใจ (โดยเฉพาะคิ้มที่แบบว่า แค่เนี้ย - -")บุญยิ่ง ตัวร้ายในเรื่องก็น่าเบื่อจัง

ทำไมไม่มี Character Complexity บ้างเลยยยยยยย *กรีดร้อง*

สรุปในเรื่องชอบลุงลอยที่สุด เป็นคนแก่ที่กำความลับเอาไว้ว่างั้นเหอะ

อ้อ ไม่ชอบคาแรกเตอร์เพื่อนพระเอกค่ะ พยายามมากไป อรรถาธิบายความเป็นตัวละครนี้มากไปถึงความเป็นสัญลักษณ์ของความบัดซบของชีวิตยามสูญสิ้นซึ่ง Identity

อะไรที่มันมากไปมักไม่ดี

อื่นๆ :

ขอพูดเฉพาะข้อดีก็แล้วกัน จุดที่ดีที่สุดของเรื่องนี้คือฉากหลัง ซึ่งก็คือภาพโดยรวมของทีม ขั้นตอนการเก็บรังนก เก็บรายละเอียดได้ดี แล้วก็เข้าใจหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาเขียนค่ะ (แม้โดยส่วนตัวคิดว่าจะยังผูกเรื่องไม่ค่อยดี)

ยังไม่มีโอกาสได้อ่านเรื่องอื่นๆเปรียบเทียบ เลยไม่รู้ว่ารังเลือด "ดี" กว่าเล่มอื่นๆหรือไม่อย่างไร แต่เดาว่าชนะมาได้ส่วนหนึ่งเพราะบรรยากาศและรายละเอียดที่คนอ่านส่วนใหญ่ไม่เคยเจอมาก่อน คือ...เกิดมาก็ยังไม่เคยอ่านนิยายที่เอาอาชีพเก็บรังนกมาเป็นฉากหลังเหมือนกัน นี่เป็นเล่มแรก และถ้าฉันเป็นคนสกรีนผลงานส่งเข้าประกวดในรอบแรกๆ ฉันก็คงคัดให้ผ่านเข้ารอบไปตั้งแต่ชื่อเรื่องน่ะแหละ

(เหตุผลที่ซื้อมาอ่านก็เพราะชื่อเรื่องเหมือนกันค่ะ แล้วก็ปกสวยดี เอิ๊ก)

*