Life's but a Walking Shadow

(ตั้งชื่อเอ็นทรีแบบหาเรื่องเต็มที่เลยเนาะ จขบ.จะตายม้ายยย...ได้ข่าวว่าแควนๆไวท์โร้ดนี่มันก็มีแยะอยู่ แต่เอาเหอะ เราไม่กลัว)

*

WARNING

- Eragon เป็นหนังสือแฟนตาซีที่ไม่มีความ "สด" อะไรเลย ดังนั้นสิ่งที่จะพิมพ์วิจารณ์ต่อจากนี้จึงไม่ถือว่าเป็นสปอยเลอร์ แต่ถ้าคุณคนอ่านเกรงจะไม่ติ่นเต้นด้วยตัวเองเมื่อได้ดูหนังที่จะเข้าปลายปีนี้ ไม่ได้รู้จักมักจี่กับ Star Wars หรือ the Lord of the Rings มาก่อนเล้ยยย...ก็ไม่ต้องอ่านก็ได้จ๊ะ

- จขบ.เป็นแฟน Lord of the Rings (เป็นพันธุ์ทาง ไม่ใช่พันธุ์แท้) แต่ถ้าจะมีพาดพิงถึงบ้าง ก็เป็นความผิดของเราเองนิดหน่อย เพราะ Eragon มันก๊อปมุข Star Wars มานะเนี่ย แต่เป็นสตาร์ วอร์ส์จำแลงร่างมาในรูปของลอร์ดออฟเดอะริงส์ อะไรเทือกนั้น

- ข่าวว่าคริสโตเฟอร์ คุณน้องคนเขียนหนังสือเล่มนี้เริ่มเขียนในปี 1998 โดยมีอายุแค่ 15 ขวบ จึงจัดว่าอะเม้ซิ่งมั่กๆกับงานเขียนชิ้นนี้ อืมม์...ก็นะ (แต่ก็ฉันมันเลว...กระทั่งกับนักเขียนที่เป็นเด็กอายุสิบปลายๆก็ไม่คิดจะวิจารณ์อย่างปรานี เพราะถือว่ามันเอาอายุมาหากินซะรวยเละเทะ เลยอิจฉาและหมั่นไส้มั่กๆ)

- เผอิญจขบ.งกเลยซื้อสำนวนไทยอ่านเอา กะขำๆอยู่แล้วอ่ะเรื่องนี้ การวิจารณ์ในส่วนของการใช้ภาษาจึงต้องของดไป (จนกว่าจะมีคนให้ยืมเวอร์ชั่นอังกฤษให้อ่านอีกทีแน่ะ เอิ๊ก)

*

IN-A-NUTSHELL

'เอรากอน' (แต่เห็นแฟนๆเขาว่า Eragon จะอ่านประมาณ เอร์กัน พยายามอ่านรวบคำแบบเร็วๆเข้าไว้คงเรียกชื่อพระเอกถูกเข้าสักหนแหละค่ะว่าอารากอร์น) อายุสิบห้า อาศัยอยู่กับลุงในหมู่บ้านเล็กๆภายในอาณาจักรอะลาเกเซียที่ปกครองด้วยจักรพรรดิหงุดงี้นามว่า 'กัลบาทอริกซ์' เอรากอนมีอาชีพทำไร่ไถนาเป็นพรานป่า (ขึ้นต้นมาก็เป็นหนุ่มน้อยหน้าใสแบบนายลุค นักลุยฟ้าอย่างงี้แหละ อ่านๆไปนะ เดี๋ยวพอมันโตขึ้นนะ มันก็เริ่มซกมก หน้าเสี้ยม เหมือน Strider ขึ้นมาซะงั้น - -" กรูอยากจะบ้า) แบบว่าธรรมดาที่ไม่ธรรมดา วันหนึ่งเก็บไข่มังกรได้ ต่อมาได้ความช่วยเหลือจากนักเล่านิทาน ชายแก่พเนจรชื่อ 'บรอม' เป็นผู้รู้เรื่องราวในอดีตมากมาย แบบว่าธรรมดาที่ไม่ธรรมดาอีกแล้ว ลุงแกใช้เวทมนตร์ก็เป็น ต่อสู้ก็ได้ ถามอะไรก็รู้ไปโม้ด...แถมใช้ภาษาโบราณก็ได้อีก

ชะตากรรมชักนำให้เอรากอนและมังกรฟ้าต้องจากบ้านเกิดไปผจญภัยในโลกกว้าง (เขาตั้งชื่อให้มังกรว่านางสาวซาเฟียรา...แต่คนอ่านอย่างเราก็พยายามกระแดะจะแปลงเพศมันและเรียกว่าเซฟิรอธ ประหนึ่งเป็นความหวังลมๆแล้งๆ เผื่อมันจะหักมุมเป็นมังกร turn dark อะไรแบบนั้น) โดยมีลุงบรอมเป็นไกด์และเจได มาสเตอร์ สอนเวทมนตร์และเพลงดาบ (แหม ก็ตัวตนที่แท้จริงของลุงเบน เอ๊ย บรอมน่ะไม่ใช่แกนดาล์ฟธรรมดานะ เขาคือโอบี-วัน เคโนบีต่างหาก) นอกจากนี้ เอรากอนยังได้ศึกษาวิชาประวัติศาสตร์อาณาจักรและตำนานคนขี่มังกร 101 จากลุงแกด้วย (ซึ่งคนขี่มังกือละม้ายจะเป็นญาติกับชนเผ่านูเมนอร์เลย หุหุ)

จากปากคำของลุงบรอม คนอ่านเลยได้รู้ว่า ยังมีคณะพันธมิตรในตำนานที่คอยต่อต้านอำนาจของดาร์ธ เวเดอร์ เอ้อ เราหมายถึงกัลบาทอริกซ์สินะ อยู่เงียบๆ ที่เป็นทีมงานอลังการไฮโซเลยก็คือพวก 'วาร์เด้น' อีกฝ่ายหนึ่งก็คือพวกเอลฟ์ แล้วก็พวกคนแคระ (ฮ่า คุณน้องคริสโตเฟอร์เค้าได้ดู+อ่านลอร์ดฯแล้วเว้ย!)

มาจะกล่าวบทไป ถึงนางเอกของเรามั่ง เธอเป็นเอลฟ์สาวผมดำนามว่า 'อารีอา' (ภาษาไทยเขียนงี้ก็เลยเรียกตาม แต่เราคิดว่าน่าจะเป็น อาร์ยา มากกว่า แบบอาร์เวนไง เอิ๊ก) บู๊ได้ดีใช่ย่อย คาดว่าคุณน้องคริสโตฯแกคงหลงรักแม่นางอาร์เวนที่จับดาบขี่ม้าพิทักษ์ผู้ครองแหวนในลอร์ดฯภาคหนึ่งเข้าอย่างจัง

ถึงจะเก๊งเก่ง ซ้วยสวย เว้อเว่อร์ เข้าข่ายพระนาง Mary Sue เสด็จมาด้วยพระองค์เอง เจ๊อารีอาก็ยังอุตส่าห์ถูกออร์ค เอ๊ย ไม่ใช่ๆ เขาเรียกว่า 'เออร์กัล' จับตัวไปทรมาน (นอกจากเออร์กัลแล้วเค้ายังมี กูล เออร์กัลเวอร์ชั่นอัพเกรด โคตรจะเหมียนๆอุรุค-ไฮเลยล่ะตะเอ้งงง...) อาเจ๊เลยได้แต่ส่งกระแสจิตมาเข้าฝันซอยข่อยแนป้อแม่ปี้หน่องอยู่เนืองๆ (ก็ she ไม่ใช่เจ้าหญิงเลอานะยะ จะมี R2D2 ได้ไง) แต่เป็นนางเอกย่อมตายยาก อันนี้เป็นเรื่องธรรมดา

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อไป? ไม่เล่าก็เดาได้ม้างงง

อ้อ ในระหว่างทาง เอรากอน สกายวอล์คเกอร์ยังได้พบไอเท็มพิเศษ เป็นนักดาบลึกลับหาตัวจับยากผู้มีที่มาที่ไปไม่ธรรมดานามว่าเมอร์ทักห์ ไม่ค่อยจะฮาน โซโลเล้ย ขอโบก

*

PLOTS, NARRATIONS

Eragon เป็นเพียงเล่มแรกในซีรีส์เท่านั้นเอง เราจึงไม่สามารถวิจารณ์อะไรมากได้ แต่ฉันกำลังกลัวอยู่นะเนี่ยว่าประเดี๋ยวอารีอาจะเป็นพี่น้องกับเอรากอน หรือประเดี๋ยวกัลบาทอริกซ์จะลุกขึ้นมาหายใจฟืดฟาดแล้วบอกว่า "I am your father, damnit!" (ผึง!)

ไม่สิ กำลังสงสัยว่าคุณน้องเปาฯเค้าจะเอาไงกับตัวละครหลักๆพวกนี้กันแน่มากกว่า และพอจบซีรีส์นี้แล้วจะมีการย้อนกลับไปเขียนภาคต้น กว่าจะมาเป็นจักรพรรดิกัลบาทอริกซ์ a.k.a ชีวิตบัดซบของดาร์ธ เวเด้อค่ะด้วยรึเปล่า

อย่างไรก็ตาม ขอพิจารณาลำพังแต่ Eragon เล่มแรกก่อนล่ะนะคะ ฉันว่ามันเดาได้ เดาง่าย ไม่ thought-provoking ไม่สร้างสรรค์ ไม่มีแรงบันดาลใจ (อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้รับ ซึ่งนั่นก็เป็นความผิดฉันเอง) พล็อตก็เดินตามรอยเท้า Star Wars รายละเอียดก็ซัด LOTR เห็นๆตามตำรา เปลี่ยนชื่อเป็นของตัวเองซะ ใช้การโฆษณามาขายของว่าคนเขียนเป็นเด็ก เริ่มเขียนตอนอายุ 15 เท่านั้น สมควรแก่การได้รับโอกาส (คุ้นๆเหมือนเรื่องอะไรในเมืองไทยมั้ยล่ะ) และถึงแม้จะมีข้อผิดพลาดมากมายแค่ไหน มันก็ควรเรียกว่าพรสวรรค์

โอเค อายุคนเขียนเป็นคีย์เวิร์ด แต่ความที่มันไม่มีความเป็นตัวของตัวเองน่ะสิที่ทำให้เกิดกระแสแอนตี้หนังสือไตรภาคนี้ขึ้นมากมาย (คนชอบก็มีนะ แต่คนเกลียดก็เพียบๆเลยล่ะค่ะ) นี่เรากำลังสนับสนุนการก๊อปมุข ขโมยพล็อตแล้วบอกว่า "มันก็แค่แรงบันดาลใจ ที่เหลือเป็นความสามารถของเด็กล้วนๆ" อ่ะเหรอ? อย่างงี้บรรดา fanfiction หรือนิยายต่างๆที่เขียนด้วยเบบี๋อายุน้อยๆที่ก๊อปชาวบ้านมาเปลี่ยนชื่อตัวละครแล้วเอาไปแปะตามเว็บบอร์ดก็ควรได้รับการให้อภัยอย่างใสสะอาดด้วยน่ะสิถึงจะยุติธรรม (ทำนองว่า "ก็มันเด็กนี่ เขียนได้แค่นี้ก็เก่งแล้วแหละ")

ชิมิเคอะๆ

ถ้าอ่านแล้วยังนึกภาพตามไม่ออก ขอยกคำพูดของคนจากเว็บ anti-shur'tugal มาเป็นตัวอย่างหน่อยว่าฉันไม่รังเกียจหรอกถ้าจะหยิบเอลฟ์ คนแคระ ของวิเศษ มังกร เวทมนตร์ ฯลฯ มาใช้ ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว (เพราะพวกนี้มันเป็นสรรพสิ่งสามัญประจำครัวเรือนมาตั้งนานแล้ว) แต่ไม่สนับสนุนการหยิบเอลฟ์ คนแคระ ฯลฯ และภาษาของ Tolkien มาใช้ราวกับว่าเป็นสิ่งของออริจินัลคิดขึ้นเองค่ะ

(นี่คงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ Harry Potter โด่งดังอย่างไม่มีทางเลี่ยง เพราะต่อให้ characterisation หรืออะไรต่ออะไรมันชวนจิกทึ้งหัวตัวเองแค่ไหน อย่างน้อยก็ไม่มีใครลุกขึ้นมาเถียงว่ามันไม่มี "ความเป็นตัวของตัวเอง" นะเออ ฮา)

ในส่วนของการบรรยายขาดๆเกินๆอยู่บ้าง ฉากต่อสู้เหมือนมาจากเกม RPG อยู่ซะหน่อย ภาษาไม่คมคายชนิดที่จะทำให้หยุดแล้วอ่านประโยคนั้นใหม่อีกสักครั้ง อันนี้เราก็เม้าท์แตกอะไรมากไม่ได้ เพราะไม่ได้อ่านภาษาต้นฉบับ รู้แต่ว่ามันไม่เนียนนัก แล้วก็ไม่มีประเด็นที่น่าสนใจ

แล้วก็รู้อีกว่ามีบางจุดที่รู้สึกว่าคนเขียนพยายามจะใส่ "อะไร" ลงไปในเรื่อง แต่ด้วยความไม่รู้ ไม่เข้าใจหรือไม่มีไอเดียนั้นๆอย่างแจ่มแจ้งอยู่ในหัว มันเลยออกมาลอยๆไม่มีเหตุผลและไม่มีหลักมาสนับสนุน ไม่ได้แสดงให้เห็นถึงแนวคิด จุดยืนและความเข้าใจของผู้เขียนเท่าไหร่ เหมือนเขียนไปแล้ว เข้าใจในสิ่งที่เขียนมากแค่ไหน คนอ่านก็ไม่รู้เหมือนกัน

(อ่ะ ยกตัวอย่างเช่นตอนที่เอรากอนคุยกับอาจิฮัดเรื่อง 'อนาธิปไตย' และเรื่องที่ระบบกษัตริย์ที่มีน่ะก็ดีอยู่แล้ว เพียงแต่กัลบาทอริกซ์มันไม่ดีเอง บลาๆๆ อู้ววว...น้องขา ล่อซะอนาธิปไตยเลยนะคะ ลอกมาจากหนังสือสังคมฯที่โรงเรียนเหรอค้า)

แต่ก็ให้คะแนน เห็นแก่ความพยายามล่ะค่ะ :) อยู่ว่างๆถ้าอยากอ่านก็หยิบมาอ่านก็ได้นะคะ ขำๆดี ี

*

CHARACTERISATION

พิมพ์ไปอยู่หลัดๆว่าเจ๊อารีอาเป็นสุดยอดนางเอกแมรี่ ซู (สำหรับผู้ที่ไม่รู้ความหายของศัพท์เฉพาะคำนี้ - Mary Sue ใช้เรียกตัวละครเอกฝ่ายหญิงที่ผู้เขียนสร้างสรรค์ขึ้นมาให้ไร้ที่ติ แต่ดันปรากฎว่าไร้มิติแทน แม้จอเธอจะไม่แบนแต่บุคลิกนิสัยแบนแต๊ดแต๋ แมรี่ ซูนั้นสุดแสนจะเพอร์เฟคต์ มีวรยุทธ์แก่กล้า เผลอๆจะเก่งกว่าพระเอกอีกเข้าทำนองเซียวเหล่งนึ่งมาเอง สวยเทพ และเป็นที่รักของประชาชีที่ดีตามท้องเรื่อง เรามักจะไม่ค่อยรู้ว่าในหัว she มีอะไรเลวๆบ้างมั้ย แต่นั่นแหละที่ทำให้เธอสมบูรณ์แบบได้อย่างไร้สติ ฮา)

เอรากอนเองก็เถอะ มันก็เป็นแกรี่ สตูชัดๆ (Gary Stu เป็นศัพท์เฉพาะสำหรับตัวละครเอกฝ่ายชาย ส่วนรายละเอียดที่เหลือเหลือบตาขึ้นไปอ่านตรง Mary Sue อีกทีสิเคอะ) ในแง่หนึ่งคนเขียนก็ใส่ตัวเองลงไปในตัวละครตัวนี้อย่างไม่ปิดบัง วาดฝันว่าเราเป็นอย่างงั้นอย่างงี้ หน้าตาดี เก่ง มีภารกิจกู้โลกรอคอยเราอยู่พร้อมชื่อเสียงและเกียรติยศ บลาๆๆ

อา...เด็กเนิร์ดนี่หว่า ฮา

Eragon จัดว่าเป็นหนังสือที่มี characterisation แย่-ค่อนข้างแย่มาก แต่จะแปลกอะไรถ้าคนเขียนเพิ่งจะจบไฮสกูล โลกนี้กว้างใหญ่ แต่คุณว่าเขาเคยผ่านอะไรมาบ้างล่ะ? คุณน้องคริสโตฯมีจินตนาการ (ที่หยิบยืมผู้ใหญ่มายำอีกทีอ่ะนะ ว่ากันตามจริงแล้ว) นั่นเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมนะคะ แต่ในแง่ของจิตใจ สันดานมนุษย์โลก คุณว่าเขาจะเคยรู้จักอะไรบ้าง?

สิ่งที่หนังสือดีๆเล่มหนึ่งพึงมีแต่เล่มนี้ขาดหายเว้าแหว่งคือความลึกค่ะ ซึ่งนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่มากับประสบการณ์ เป็นสิ่งที่หาอ่านในหนังสือหรือดูจากหนังเอาไม่ได้ ให้ใครมานั่งเลคเชอร์ให้ฟังในห้องเรียนก็ไม่ได้อีก มันเป็นเรื่องส่วนบุคคลอย่างจริงจัง

แต่ประสบการณ์คงเป็นสิ่งที่เอามากล่าวโทษคนเขียนไม่ได้ใช่มั้ยคะ เพราะจะกลายเป็นว่าคนอ่านอย่างฉันไม่เปิดโอกาส รังแกและกำลังรำคาญการใช้คำว่าเด็กเป็นข้ออ้างในสื่อโฆษณา (ซึ่งก็จริงทุกประการ o.O')

*

พิมพ์ไปพิมพ์มา ตีสามซะแล้ว - -"

ฉันว่าหนังก็โฆษณาไปงั้นเอง ดูจากโปรดักชั่นและโหวงเฮ้งแล้ว Eragon ก็หนีไม่พ้นเป็น Dungeons&Dragons เวอร์ชั่นหนังเกรดบีแน่ๆเลย