Life's but a Walking Shadow

[Hamburg Song : KEANE]

ลดบิททิ้งไว้พอดีตั้งแต่ก่อนไปฟังจริงๆ (ฟังจริงๆแล้วก็ยังชอบอยู่นะ) เพลงเหมือนเศร้าและไม่เศร้าในเวลาเดียวกัน...

*

รู้สึกเหมือนฉันจะเคยบ่นเรื่อง KEANE ไปหนสองหนแล้วแบบไม่มีที่มาที่ไปเนาะ เอาใหม่ๆ ขอแบบดีๆมั่ง คีนเป็นวง Brit-Pop จากเกาะอังกฤษค่ะ มีสมาชิกสามคนกับเครื่องดนตรีสามชิ้น ประกอบด้วยเปียโน กลอง นักร้องควบออร์แกน มีเบสมั่ง คีย์บอร์ดโน่นนี่มั่งไปตามเรื่อง เป็นวงดนตรีที่จัดว่าร็อคที่ไม่ใช้กีตาร์ (หรือมีมั่งแต่ก็ไม่ใช่ตัวหลัก) คีนให้ความสำคัญกับเนื้อหา เข้าใจสรรหาถ้อยคำทิ่มความรู้สึกประมาณว่าต๊ายตาย มันช่างเก๋เป็นบร้า...ซึ่งก็เลยทำให้เพลงมีเสน่ห์อย่างแปลกๆดี

ฉันจัดให้ KEANE เป็นวงที่มีเสน่ห์ในแบบเดียวกับ Travis (แม้ว่าจริงๆแล้วมันละม้าย Coldplay มากกว่าเห็นๆตรงที่เน้นเปียโนกิ๊งๆเหมือนกัน...ง่ะ อาจจะเพราะฉันรักความน่าเบื่ออย่างอบอุ่นของสามีเจ๊กวิเนธ พัลโทรว์เป็นการส่วนตัวก็ได้มั้ง เลยค่อนข้างจะเทียบ Coldplay กับวงอื่นๆอย่างลำบากสักหน่อย เอิ๊ก) ไม่รู้จิ ไม่มีหลักการหรอกนะ ฉันมักจะคิดว่า หากเอาอัลบั้มทั้งสองของเพ่ๆคีนมารวมกัน คงมีค่าประมาณว่าได้ The Invisible Band ของเพ่ๆทราวิสหนึ่งชุด เอิ๊ก

ลงความเห็นกับคนที่ไปดูด้วยกันว่า อัลบั้มแรก Hopes and Fears มีเมโลดี้ที่เพราะกว่า มีเสน่ห์กว่า เพลงเหงาและเล่นกับความรู้สึกส่วนตัว แต่อัลบั้มที่สอง Under the Iron Sea มีเนื้อหาที่เท่กว่า หลากหลายกว่า คล้ายกับพูดถึงเรื่องทั่วๆไปมากขึ้น มีดนตรีที่ป๊อปขึ้น เสน่ห์น้อยลงแต่ก็ฟังง่ายขึ้นกว่าเดิมค่ะ (เค้าว่า Under the Iron Sea มีกลิ่นของ U2 ในยุค Achtung Baby...ท่าจะจริง พอมีคนทักขึ้นมาก็ชักจะเห็นด้วย)

อย่างไรก็ตาม น่าตลกที่หนแรกที่ฟัง Under the Iron Sea...ดิชั้นไม่โปรดเป็นเด็ดขาด - -" อยากจะเบิ้ดกะโหลกว่าแกแต่งออกมาอย่างงี้ทำไมฟระคะ เสน่ห์หายหมดจนให้ความรู้สึกธรรมด๊าธรรมดา...ฟังไปฟังมา อืมม์ ตอนนี้ฉันชอบอัลบั้มใหม่นี้มากกว่าอัลบั้มแรกนิดๆแล้วล่ะ อาจจะเพราะด้วยความที่เนื้อหาและบริบทมันหลากหลายน่าสนใจดีด้วยละมั้ง และอาจจะเพราะฉันชอบเพลงซ้ำซาก...ก็เป็นได้

มาที่คอนเสิร์ตเมื่อกี้มั่ง ณ อิมแพค อารีน่า เมืองทองธานีโลดๆ ในบัตรเค้าเขียนว่าสองทุ่ม แต่เริ่มจริงๆน่ะประมาณสามทุ่มสิบห้าค่ะ (ไม่เลทไม่ใช่เมืองไทยสิน่า...) เล่นไปชั่วโมงกว่าๆ พี่ทอมเหงื่อโทรมโกรกแทบหมดสติแล้วก็จบ (เข้าใจว่าพี่แกต้องใช้พลังกับการร้องเพลงมากมาย สงสัยใช้พลังมากก็เลยต้องกินมาก - -" หุ่นเลยอ้วนล่ำกว่าแต่ก่อนประมาณสองเท่าเห็นจะได้) คนเยอะพอใช้ได้ค่ะ ถือว่าเยอะพอสมควรนะเมื่อคิดว่ามันเป็นวงอังกฤษวงหนึ่ง จะดองบังชินกิก็หาไม่ XD

สนุกมั้ย? ดีอ่ะ เอาเป็นว่าดีและเพลินค่ะ แสงสีมาตรฐาน แต่เสียงอื้ออึงอลไปหน่อยง่ะ และเนื่องจากได้บัตรชนิดมีพระคุณมา เลยไม่รู้ว่าบรรยากาศข้างล่างเขาเป็นยังไง แต่อยู่ข้างบนก็เพลินได้ (จนเค้าหาว่าเราเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ซะงั้น ฮ่า)

พี่ทอมแกฝึกภาษาไทยมาหลายประโยคเชียวล่ะค่ะ นอกเหนือจากประโยคหากินอย่าง สวัสดี สบายดีมั้ย ขอบคุณ เรารักคุณ...พี่ทอมยังสามารถพูดอะไรยาวๆได้ด้วยนะเออ แนะนำเพลง Hamburg Song ว่า "เพลงนี้สำหรับคิงภูมิพลฯ" พร้อมใส่ writsband เรารักในหลวงโชว์ด้วยเว้ยเฮ้ย เปรี้ยวสาด...

ท่าทางวง KEANE จะตื่นเต้นที่ได้มาเมืองไทยอย่างใจจริง

*

Don't wanna be the only one you know
I wanna be the place you call home

To lay yourself down
And make it so, but you don't want to know
You take much more
Than I'd ever ask for. . .