Life's but a Walking Shadow

นิตยสาร Vogue จับสองสาวจีนที่จะแสดงเป็นเกอิชาญี่ปุ่น (แต่ก็นะ...มีดาราผู้หญิงญี่ปุ่นดังๆสักกี่คนที่ฮอลลีวู้ดรู้จัก? แล้วมีดาราจีนชายสักกี่คนที่ฮอลลีวู้ดไม่ได้รู้จักเพราะบู๊เก่ง...?)

สวยดีค่ะ ชุดสวยดี ชอบบบ ไปดูกันๆ (รูปต้นฉบับมีขนาดใหญ่มากเลยแปะเป็น thumbnail แทน กดที่รูปเพื่อดูขนาดขนาดแปะฝาบ้านนะคะ)

[Credit : โปรดดู url ในรูป]

ขอเริ่มจากผู้อาวุโสก่อน เจ้าป้ากงลี่

ต่อไป นางเอก...คุณน้องจางจื่ออี๋ (สงสัยดาราจีนวัยรุ่นที่ดังโคตรๆในฝั่งตะวันตก ไม่ว่าจะยุคนี้หรือก่อนหน้านี้ก็เห็นจะมีแต่เธอคนเดียว เฮงสุดๆ แบบนี้เวลาถึงวันตรุษวันสารท น้องจางพึงหิ้วตระกร้าไปไหว้หลี่อัน Ang Lee แทนเหล่าเอี๊ยที่บ้านจะดีกว่า)

จริงๆ ฉันไม่ค่อยอินกับหนังสือเรื่อง Memoirs of Geisha เท่าไหร่ อ่านไม่จบเสียด้วย มันดรามาไปหน่อยค่ะ รู้สึกมัน"ฝรั่ง"เกินไป อ่านยังไงมันก็ไม่ได้อารมณ์ซากุระ เกียวโต อิคคิวซังแต่อย่างใด แต่เวอร์ชั่นภาพยนตร์นี่...ทำออกมาแล้วก็คงจะดูแหงมๆอยู่แล้วแหละเนาะ :D

พูดถึงนิยายญี่ปุ่นๆที่ฝรั่งเขียน เมื่อปีสองปีที่แล้ว มีไตรภาคชุดนึงชื่อ Tales of the Otori (มีแปลไทยของสนพ.อัมรินทร์ค่ะถ้าสนใจ เล่มแรกชื่อ Across the Nightingale Floor - เหยียบถิ่นพยัคฆ์'เล่มสอง Grass for His Pillow - 'วิหคหลงรัง' และเล่มสุดท้าย Brilliance of the Moon - 'จันทร์กระจ่างฟ้า' แค่ชื่อก็ดึงดูดให้อ่านแล้ว)

หูย...เล่นแรกดีสุดๆค่ะท่าน กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ เป็นแนวแฟนตาซี แต่เซตฉากและอารมณ์แบบญี่ปุ่นโบราณน่ะค่ะ โดยเกาะนั้นประกอบไปด้วยสามดินแดนใหญ่ พระเอก (ทาเคโอะ) เป็นผู้มีเชื้อสายนินจา ถูกท่านชิเงรุแห่งตระกูลโอโตริ (ที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกเท่โคตรๆ) เก็บมาเลี้ยง

เล่มที่สอง เนื้อหาชักจะเอียงๆ รั่วๆ คาแรกเตอร์ตัวละครชักตงิดๆ แต่พอเข้าเล่มสุดท้ายเท่านั้นแหละ โอ้...อ่านจบแล้วแทบปาทิ้ง - -" อ่อนปวกเปียก สงครามไม่เป็นสงคราม (แต่มั่วเป็นสับปะรดแทน) ตกลงนี่ฉันอ่านอะไรไป เอาเรื่องโยชิสึเนะกับเบ็งเคมาก๊อปปี้เขียนใหม่จะดีกว่ามั้ยคะคุณ

มันคือข้อเสียปมเบ้อเริ่มของการให้นักเขียนฝรั่งที่เติบโตในสังคมตะวันตกมาเขียนเรื่องของสังคมเอเชียโบราณแท้ๆเลยค่ะ คือตัวละคร (โดยเฉพาะตัวละครหญิง) จะคิดเห็นเป็นฝรั่งเกินไป ภาษาและสำนวนหลายๆอย่างก็ยากจะเชื่อแม้รู้สึกว่าคนเขียนจะพยายามศึกษามาอย่างดีแล้วก็ตาม เหมือนกับเวลาเราอ่านการ์ตูนญี่ปุ่น...มันก็มีสำนวนเฉพาะตัวบางอย่างที่คนปกติเขาไม่พูดกันหรอก แต่คนญี่ปุ่นเขาอาจจะพูดจริงๆก็ได้ใช่มั้ยล่ะ?

(เช่นประโยคประเภท "(ชื่อคนพูด)คนนี้" แบบ "A โกะคนนี้จัดการเอง!"หรือ "จะให้ Aโกะผู้นี้ทำเรื่องแบบนั้นรึ?" เข้าใจว่ามันเป็นรูปแบบประโยคที่ใช้กันในภาษาญี่ปุ่น แต่เวลาเห็นแล้วมันก็ขำๆอยู่ดีอ่ะ :D เออเนาะ...เรื่องของวัฒนธรรม)

แต่ Tales of the Otori มีความ Y อันเป็นเอกเทศ เข้าใครไม่ออกคนนั้น...ไตรภาคชุดนี้ สองเล่มแรกที่วางขายถือว่าดังเอาการ คนอ่านกันไม่น้อยเลยได้คุยกับสาววายจากเยอรมนีคนหนึ่งที่ชอบสองเล่มแรกเหมือนฉันเลย เล่มสามห่วยแต่เธอก็กลับชอบมากกว่าสองเล่มแรกซะอีกเพราะ it'soh-so-slashyให้มันได้อย่างงี้สิ! - -"

ปล. อืมม์ สรุปว่า...entry นี้เกี่ยวกับญี่ปุ่นสินะ เอิ้กกก